Cevap
Değerli Kardeşimiz;
“… Bahusus nasıl ki o Hazretin yaralarından neşet eden kurtlar, kalp ve lisanına ilişmişler; öyle de bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan hasıl olan vesveseler, şüpheler (neûzü billah) mahall-i iman olan bâtın-ı kalbe ilişip imanı zedeler ve imanın tercümanı olan lisanın zevk-i ruhanisine ilişip zikirden nefretkârane uzaklaştırarak susturuyorlar.” (Lem’alar, İkinci Lem’a)
Ekseriyetle vehim, vesvese ve buhranların kaynağı gaflet ve günahlardır diyebiliriz. Lakin yüzde yüz demek doğru olmaz, çünkü salih insanlarda da vehim ve vesveseler görülebiliyor.
Üstelik vehim ve vesvese, aşırı olmamak şartı ile insanın manen terakki edip teyakkuzuna da vesile olduğu için, her insanda görülebilir.
Üstad’ımız bu inceliğe şu şekilde işaret ediyor:
“İfrata varmamak, hem galebe çalmamak şartıyla, asl-ı vesvese teyakkuza sebeptir, taharriye dâidir, ciddiyete vesiledir. Lakaytlığı atar, tehavünü def eder. Onun için, Hakîm-i Mutlak, şu dar-ı imtihanda, şu meydan-ı müsabakada bize bir kamçı-yı teşvik olarak, vesveseyi şeytanın eline vermiş, beşerin başına vuruyor. Şayet ziyade incitse, Hakîm-i Rahîme şekva etmeli اَعوُذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ demeli.” (Sözler, Yirmi Birinci Söz, İkinci Makam)
Selam ve dua ile…